Walter
Fröhlich gratuliert zum Geburtstag
Mer
sotts it fir meglich halte, etz isch mei WOCHENBLATT scho vierzg
Johr alt, s isch also halbe so alt wie i. Do wäred etz glei
wieder ä paar sage, wieso „mei“ WOCHENBLATT und
genau fir selle isch des Ufsätzle gschriebe. Nadierlich bin
i it de Inhaber vu dere Zeitung, sie ghört also it mir, des
ka sich jo jeder denke, wenn’er denke ka. Wie soll au i
de Inhaber vunere Zeitung sei. Des hot vor vierzg Johr au niemerd
fir meglich ghalte, daß dem Hans-Joachim Frese mol ä
Zeitung ghört. De HJ, wie mir gsagt hond, isch it als Verleger
uf d Welt kumme und a sinere Wiege hot au ko guete Fee gsunge,
dass er mol Verleger sei wird und ä eigene Zeitung hot. Anschtatt
Frese schreib i etz eifach au „HJ“ weil des vill familiärer
klingt, als de Nochname. Also de HJ kummt vu ganz unde. Der hot
alles megliche gmacht, aber wie gsagt, do hett doch kon Mensch
dra glaubt, dass der mol ä eigene Zeitung hot. Aber ebbes
hot’ er ghet, wa no lang it alle hond, nämlich ä
unglaublich schlau’s Köpfle und en riesige Bolle Fantasie
i sim Hirn. Dezue ane no so ebbes wie en eiserne Willä und
mit dere Usrüschtung vermag en Mensch vill, wenner richtig
demit umgoht und de HJ hot sich vu unde noch obe gschauflet und
hot des SINGENER WOCHENBLATT gründet und alle hond gset,
lond’en nu mache, der macht it lang, no goht des Blättle
wieder ei. S isch aber it eigange, ganz im Gegeteil, s isch zu
om vu de angesähenschte und bedeitendschte Wocheblätter
i de Bundesrepublik wore und etz isches vierzg Johr alt.
Etz
wa hot des dodemit z’tued, dass des au „mei“
WOCHENBLATT isch? Langsam ihr Lüt, s kummt scho no. I war
domols i de ALU und hon näbeher am „Schwarzwälder
Bote“ mei Kolumne gschriebe, „Wafrö’s würziges
Wochenragout“. Iber fufzeh Johr lang isch die Schpalte im
„Schwabo“ gloffe, weil mi min wunderbare Freund und
Lokalschefredakteur Herbert Baier, also de „hb“ hot
schriibe loo, ohne Zensur. Des war fir en Schornalischt de Himmel,
schriibe der fe ohne Zensur. De Schwabo isch denn us Singe verschwunde,
weil er en Deal gmacht hot, gege ä anders Gebiet, mit dem
Südkurier. Domols war de Heiner Schmid de Schefredakteur
am WOCHENBLATT. Seller Heiner war en ganz prima Kerle und der
hot gwisst, dass i ä Schwäche fir unsere Mundart hon.
Etz hond mir zwei ä Experiment gmacht und under dem Pseudonym
„Urban Klingele“ hon i ä Fortsetzungs-ABC gschriebe,
under dem Titel, „Alemannisch fir Anfänger.“
Des war so en Erfolg, dass de HJ do drus ä Büechle gmacht
hot, weil de HJ fir alls ufgschlosse gsi isch, wa neu war und
wo er denkt hot, des kännt ebbes wäre.
Dezwische bin i mordsmässig krank wore. Ä firchtige
Depression hot me verdwischt und i bi abgschiege i d Höll.
I war nume i, i war nint meh als nint, war läbendig dot und
mer hot me invalidisiert mit siebenefufzge. S isch denn ganz langsam
wieder hell worre i de Seel und im Hirn und de Heiner hot zu dem
„alleweil no Würschtle“ gseit, „kumm mir
mached wieder ebbes mitenand.“ Denn hon i denkt, des mit
dem Urban Klingele war doch garit so lätz und hon agfange
mit mine Mundartgschichtle under de Iberschrift: „Urban
Klingeles saudumme Gosch.“ Vu dert a isches mit mir wieder
schteil berguf gange, wa mei Gsundheit betrifft, i hon wieder
Fuess gfasst i de Schreiberei, i hon gmerkt, dass des Hirn no
funkzioniert und dass es no Mensche giit, wo au dra glaubed, wo
mir wieder ä Ufgab gäbed. Des WOCHENBLATT isch immer
meh „mei“ WOCHENBLATT wore. Nu war denn de Heiner
Schmid nume do und wenn de kon Freund hosch, wo weng sei Hand
iber di hebt, no kas sei, dass de leicht under d Räder kunnsch,
bsunders ufere Zeitung. Do sind denn nochnand ä Reihe vu
Schefredakteur kumme, a die denk i nume so gern. Erschtens wared
se no jung und hond mi vu vornerei fir en alte Simpel ghalte,
wo mer halt no weng mache loot und oft hond se mei „saudumme
Gosch“ wochelang liege loo, bis se mol druckt wore isch.
Andauernd hond d Lüt gfroget, ischer wieder krank de Klingele?
Nei, er war it krank, aber die neue Herre hond denkt, den Scheiss
wo der schriibt, den liest doch niemerd. I woss aber vu vill Leit,
dass se lieber min Scheiss gläse hetted, als dene Gernegross
ihren.
S
isch alles anderscht kumme! Als ob en Schutzengel sei Hand iber
mi ghebt hett, hot sich z’mol alls klärt. De Peter
Peschka war ä zeitlang furt, isch wieder z’ruckkumme
und isch de Verlagsleiter wore. Dem sin Bese hot guet kehrt, obwohl
mer jo gern weng mit de Auge blinzlet, wemmer des Schprichwort
zitiert, „neue Besen kehren gut.“ Der hot ä paar
eiserne Borschte i sim Bese ghet und des hot dem WOCHENBLATT guet
tue. Uf alle Fäll hond se mein „Klingele“ nume
„vergesse!“ Denn isch au no en neie Schefredaktör
kumme, de HPLI, de Hans Paul Lichtwald. Der war scho lang lang
vorher min Kolleg, wo i bim Schwabo no mei Wocheragout gschriebe
hon und etz ware’ mer wieder beinand.
Denn
isch der bösartige, blinde Krebs, dem wo’s scheissegal
isch woner sich einischtet, denn isch der i de HJ gfahre und hot’en
umbrocht. D Familie hot gwisst, dass er’s it so mit de Kirche
hot und de Friedhofprediger hot de Witwe und de beide Töcher
au it bsunders gfalle. Sie hond denn gfroget, ob i de HJ it beerdige
dät. I hon mer ä Grabred fir min Schef iberlegt, meh
ussem Herz wie ussem Kopf und die riesige Trauergemeinde isch
verschrocke, wo i hinder dem Sarg vorkumme bin. Sie hond denkt,
der ghört doch i d Scheffelhalle, aber it ine Einsegnungshalle,
aber sie hond sich täuscht, weil i usser minere luschtige
au no ä andere Siite hon. Vill hond mir beschtätiget,
dass des genau des war, wamer zum Abschied vom HJ hot unbedingt
no sage mösse. Des war der Tag, wo des WOCHENBLATT endgültig
„mei“ Blatt war, mei endgültige Schornalischte-Hoemet,
wer’s verschtoht, der verschtohts. Er de HJ Frese war’s
schliesslich au, wo mine erschte „Klingele“ zume Büechle
zämmebunde und verlegt hot. In Leine gebunde und mitere Goldprägung
hot’er meine Glosse zume Buech gmacht und kon geringere,
als de Robert Seyfried hot d Illuschtrazione dezue glieferet.
Des Buech giits nume, aber i hon scho feschtgschtellt, dass es
im Antiquariat vier mol sovill koscht, wie’s domols im Buechhandel
koscht hot.
De
Verlagsleiter, mir saged ihm de „Pe- Pe,“ isch denn
no weng nöcher mit mir zämmegrutscht, weil s Schicksal
uns beide it grad sanft gschtosse hot und do drus isch ä
Männerfreundschaft wore, wa mi logischerweis no meh a „mei“
WOCHENBLATT bindet, des ka jo garit andersch sei. Wa mi aber au
freit, des isch mei Verhältnis zu mine Redakzionskollegine
und Kollege, zu allene, wo im Verlag schaffed, vu de Technik bis
zum Hausmeischter. Vu de Verlagsleitung, sellem Dreimäderlhaus,
bis zu däne Anzeigemäusle und meine Freundine am Kundeschalter.
Ob mer mir des glaube will oder it, do bin i dohom und wenn’s
„meim“ WOCHENBLATT guet goht no gohts au mir guet.
Drum isches doch au ko Wunder, daß i ihm etz herzlich gratulier
z’erscht mol weitere zwanzg Johr winsch, no bin i nämlich
hundert, no wellemer wiiter säeh…
|

|